Սակայն իմ խոսքը վերաբերվում է սարկավագությանը, որից զրկված է հիմա կինը:Դրա համար եմ մեջբերել Ավետարանի այն վկայությունը, ըստ որին, Հիսոոսի տասներկու առաքյալների քով գտնվել են բարեպաշտ կանաց, որոնք «իրենց ունեցվածքից մատակարարում եին Նրան» , և որոնց կյանքի նպատակը դադարել էր լինելուց, կամ բնավ չէր եղել մայրությունը: Մայրության ընդհանուր խորհրդի ֆոնի վրա, բացառություններ են լինում:
Ինձ մնում է պարզել, ու հավատարիմ լինել ավետարանական այս խոսքի իմաստին. «իրենց ունեցվածքից մատակարարում էին Նրան»:
Իսկ Դուք ինչից եք ենթադրում, որ Հիսուսին սպասավորող կանայք սարկավագ են համարվում? Քրիստոնեական եկեղեցու առաջին սարկավագը Ստեփանոս Նախասարկավագն է /իմիջիայլոց երեկ հենց նրա տոնն էր, որ և համարվում է բոլոր սարկավագների տոնը/:
Իսկ ինչն է խանգարում մեր օրերի կնոջը նվիրվել Քրիստոսին սպասավորելուն: Անպայման պիտի Եկեղեցու խորան բարձրանան? Իսկ եթե ինչ-որ մեկն առանձնակի ուժեղ փափագ ունի վանքերի պատերից ներս թափանցել, ասեմ, որ Ս. Գայանե վանքում մենք հիմա միանձնուհիներ ունենք, կարող են միանալ նրանց:
