Ի՞նչ է սուտը կամ ստախոսությունը։
Ստախոսություն կա, որ նենգություն է: Իսկ կա ստախոսություն, որ իրադարձությունների բերման հետևանքով պարտադրանք է: Առաջինի հետ շատ ենք հանդիպում, բայց երկրորդի հետ հազվադեպ:
Արդյո՞ք կարելի է ստել։
Չի կարելի: Իսկ եթե իրադարձությունների բերումով է, այսինքն դրանից կախված է մարդու հոգեկան հավասարակշրությունը կամ կյանքը, ցավոք այս դեպքերում ընտրություն չունենք:
Արդյո՞ք դուք սուտ խոսում եք։
Ընդհանրապես սուտ չեմ խոսում: Բայց կան բացառություններ: Օրինակ մի քանի տարի է լռում եմ մի կնոջ առջև, որը չգիտի իր զավակի անմաքուր ապրելու մասին: Նա ինձ մի բան է ասում իր զավակի մասին, հենվելով նրա իսկ ստերին ու հավատալով նրան, իսկ ես, գիտենալով իրականությունը, ստիպված լռում եմ: Եթե մայրը իմանա թե ոնց է իր զավակը ստում, համոզված եմ, ինքնասպան կլինի: Այդ կնոջ ամբողջ շրջապատը ինձ պես լռում է: Իսկ զավակը, գիտակցելով այս բոլորը, շարունակում է մորը էլ ավելի մոլորեցնել: Ես իմ ստից ինդ վատ եմ զգում: Բայց ստիպված ստում եմ: Լռությունն էլ է երբեմն սուտ:
Ինչպե՞ս եք զգում, երբ Ձեզ ստում են։
Հիասթափվում եմ: Ոչինչ չեմ ասում, բայց արդեն այդ մարդուն երբեք, ուզում է հազար տաղանդով օժտված լինի, բայց չեմ հարգում: ՈՒ հետագայում ինչ էլ որ ասի, էլ չեմ հավատա նրան:
Ընդհանրապես երբեք չեմ հասկացել ստախոսներին, թե ինչո՞ւ են իրենք իրենց այդքան սեղմում գետնին: Չէ՞ որ ժամանակի ընթացքում նրանք սկսում են փոխվել, նույնիսկ արտաքնապես, ստախոսի և ազնիվ մարդու դեմքերն իսկ տարբեր են:
