|
Abegha
Guest
|
 |
« on: January 05, 2007, 10:50:12 AM » |
|
Ամանորի տոնն արդեն անցել է և մեզանից յուրաքանչյուրը յուրովի է այն դիմավորել։ Թերևս ճիշտ ժամանակն է մտորելու, թե ինչպե՞ս ենք այն դիմավորել, ի՞նչ մտածումներով, խոհերով ու զգացումներով:
Ոմանց համար այն ընդամենը մեկ օրից մյուսին անցնել է, իսկ շատերի համար՝ մեծ տոն։ Անձամբ ինձ համար ամանորը հայացք է անցնող տարվա վրա և խորհրդածություն է անցնող տարվա մասին։ Ամանորը կարծես ժամանակի տոնն է, մանավանդ որ այն խստորեն պայմանավորված է կոնկրետ ժամով։
Այստեղ ցանկանում եմ հատկապես նշել, որ չեմ հասկանում և չեմ ցանկանում ընդունել այն սովորությունը կամ ադաթը, որի համաձայն այս տոնին հայերը տնից տուն են շրջում։
Այս օրերին շատերն էին ձանձրացած այս սովորույթից խոսում, որ այլևս այսպես չեն ցանկանում վազվզել Ամանորին, բայց վերջում գալիս են այն եզրակացության, որ հաջորդ տարի երևի կկրկնվի նույնը։
Ինձ համար իրապես անհասկանալի է. մեկի հետ, որ 2 ժամ առաջ իրենց տանն էինք, 2 ժամ հետո գալիս են մեր տուն, որ նորից շնորհավորեն Նոր տարին, բայց չէ՞ որ արդեն մի քանի ժամ առաջ միասին էինք և դա բավական էր, ինչո՞ւ նորից մեկ այլ տեղում, ո՞րն է իմաստը։ Արդյո՞ք ավելի լավ չէ մտերիմներով հավաքվել և մեկ տեղ նշել Նոր տարին, իսկ մնացյալ օրերը ավելի հանգիստ անցկացնել՝ տնից տուն չվազվզելու համար։
Ինչևէ, ինձ համար Նոր տարին նշելու ամենից գեղեցիկ տարբերակը գիշերը՝ ժ. 12-ին, եկեղեցում լինելն է։ Փառք Աստուծո, արդեն սովորություն է դարձել և Ամանորի գիշերը եկեղեցիները բաց են լինում ու շատերն են այդ պահին եկեղեցում լինում։ Ժամանակի ու անժամանակի հանդիպման այդ վայրն ինձ ավելին է տալիս, քան ճոխ սեղաններն ու լեցուն բաժակները։
|
