|
Mariam
Guest
|
 |
« on: November 25, 2006, 01:00:00 PM » |
|
Ա Յովհաննես 4, 16-19
Եւ մենք հաւատացինք ու ճանաչեցինք Աստծու սէրը, որ նա ունի մեր հանդէպ: Աստված սէր է. եւ ով սիրոյ մէջ է ապրում, բնակւում է Աստծու մէջ, եւ Աստուած բնակւում է նրա մէջ: Աստծու հանդէպ եթե սէրը կատարեալ է մեր մէջ, ուրեմն վստահութիւն կ’ունենանք դատաստանի օրը նրա դիմաց կանգնելու, որովհետեւ, ինչպէս որ Նա է, այնպէս էլ մենք ենք այս աշխարհում:
Սիրոյ մեջ երկիւղ չկայ. եւ կատարեալ սէրը հեռու է վանում երկիւղը, որովհետեւ երկիւղը տանջանքի ենթակայ է. եւ ով երկնչում է, կատարեալ չէ սիրո մեջ: Սիրենք Աստծուն, որովհետեւ առաջինը Նա' սիրեց մեզ:
Սուրբ Պողոսի թուղթերը Եփեսացիներին 6,5
Ծառաներ, հնազանդ եղէք ձեր մարմնաւոր տէրերին ահով եւ դողով եւ անկեղծ սրտով, ինչպէս հնազանդ էք Քրիստոսին. ո'չ թէ հսկողութեան տակ ծառայելով, որպէս մարդահաճոյանձեր, այլորպէս Քրիստոսիծառաներ կատարելու համար Աստծու կամքը:
Եփեսացիներին 5,33
Դուք էլ նոյնպէս ամէն մէկդ նոյնը արէք, որպէսզի իւրաքանչիւր ոք իր կնոջն այնպէս սիրի, ինչպէս իր անձը, եւ կինը երկնչի իր մարդուց:
Ա Կորնթացիներին 2,3
Եւ ես տկարութեամբ, երկիւղով եւ սաստիկ դողով եղայ ձեզ հետ. եւ իմ խոսքը եւ քարոզութիւնը իմաստութեան ճարտար խոսքերով չէին, այլ Սուրբ Հոգու համոզիչ զորութեամբ, որպեսզի ձեր հաւատը չլինի մարդկանց իմաստութեամբ, որպէսզի ձեր հաւատը չլինի մարդկանց իմաստութեամբ, այլ Աստծու զորութեամբ:
Բ Կորնթազիներին 7,13-15
Ահա թէ ինչու մխիթարուած ենք: Մեր մխիթարութեան վրայ առաւել եւս ուրախացանք Տիտոսի ուրախութեան համար, քանզի նրա հոգին ձեզնից բոլորիցդ հանգիստ էր գտել: Եւ եթե ձեզանով մի փոքր պարծեցայ նրա առաջ, չամաչեցի. այլ, ինչպէս ամէն ինչ ճշմարտութեամբ խոսեցինք ձեզ հետ, նոյնպէսեւ Տիտոսի առաջ մեր պարծանքը ճշմարիտ եղաւ: Ես նրա գորովանքը առաւել մեծ է ձեր հանդէպ, երբ յիշեցնում էր մեզ բոլորի հնազանդութիւնը, թէ ինչպէս երկիւղով եւ դողով էք ընդունել նրան: Եւ արդ ուրախ եմ, որ ամէն ինչում վստահութիւն ունեմ ձեր վրա:
Փիլիպեցիներին 2,12
Ուրեմն, իմ սիրելինե'ր, ինչպէս միշտ հնազանդուել էք, երբ եկել եմ ձեզ մոտ, այնպէս էլ հնազանդ եղէք առաւել եւս այժմ, երբ հեռու եմ ձեզանից. ահով եւ դողով դուք ձեր փրկութեան համար աշխատեցէք. որովհետեւ Աստուած է, որ յաջողեցնում է ձեր մէջ կամենալը եւ կատարելը իր հաճութեան համար:Ամէն ինչ արէք առանց տրտնջալուեւ առարկելու, որպէսզիլինէք անբիծ ես անարատ, 'Աստծու որդիներ, անմեղներ կամակոր եւ խոտորած ազգի մէջ, ուր պիտի փայլէք ինչպէս լուսատուներն աշխարհում, ձեր մէջ պահելով կյանքի խօսքը, որ պիտի լինի իմ պարծանքը Քրիստոսի օրուայ համար, որպէսզի ընդունայն ընթացած եւ ընդունայն աշխատած չլինեմ: Թեկուզ ես ձեր հաւատին իբրեւ պատարագ եւ զոհ ընծայուեմ, ուրախ եմ ես մասնակից ձեր բոլորի հրճուանքին: Նոյնպէս եւ դուք հրճուեցէ'ք եւ մասնակից եղէ'ք իմ ուրախութեանը:
Եթե սուրբ Հովհաննեսի խոսքերն ինձ համար հասկանալի ու վճիտ են, եթե Հովհաննեսի բառամթերքը դժվարություն չի առաջացնում, չի կարելի ասել, որ նույնն է կատարվում Սուրբ Պողոսի հետ: Նրա բառամթերքը ըմբռնելու համար պիտի իմանանք Հին Կտակարանում գործածված նույն բառամթերքի իմաստը: Աստուծո հանդեպ զգացված երկյուղը բնական է, պատարագի ատեն մի քանի անգամ սարկավագը մեզ հորդորում է, որպեսզի «երկյուղածութեամբ» ունկնդրենք սուրբ Ավետարանը, կամ« Ի վեր ընծայեցուցէք զմիտս մեր աստուածային երկիւղիւ», «երկիւղիվ եւ հաւատով» հաղորդվենք...
Բայց ինչպե՞ս էք հասկանում. ամեն ժամ «ահով ու դողով» աշխատել մեր փրկության համար ու հիշել Աստուծոն: Չէ, որ «Սերը կատարյալլ է, և նրանում երկյուղ չկա:»
Ինչպե՞ս հասկանալ «ահով ու դողով» ծառայել մարմնաւոր – աշխարհական - իշխանություններին: Կամ «կինը պիտի երկնչի իր մարդուց»: Իմ ամուսնոյն կամ մեր աշխարհական իշխանությունների հեղինակության մեջ պե՞տք է տեսնեմ Աստուծոն զորությունը: Ըստ Եբրայեցիների ըմբռնմա՞ն, թե ամեն իշխանություն տրված է Աստուծո կողմից, ու նրանց պիտի ծառայենք այնպես, ինչպես ծառայում ենք Աստուծոն:
|
