|
Mariam
Guest
|
 |
« Reply #2 on: January 19, 2007, 03:48:18 PM » |
|
Զոնարա, տարբեր իրականության մասին ենք երկուսս խոսում:
Այս թեմայում ակնարկել եմ այն «Էկումենիզմի» մասին, որ առօյայում ապրում ենք ամեն հավատակցի հետ շփվելիս: Բոլորս ներքին տարբեր աղոթական կյանք եմք ունենում, դավանանքի ունեցած ըմբռնումը նաև տարբեր աստիճան է ունենում, հավատի նկատմամբ ունեցած անորոշությունները՝ մթագնած կետերը տարբեր ոլորտներին են վերաբերվում... Երբեմն հավատի նկատմամբ մեր մոտեցումները շատ տարբերվում են:
Բայց ձեր ակնարկած էկումենիզմը դա՝ քրիստոնյա տարբեր եկեղեցիների միջև տեղի ունեցող այս մոտեցման փորձն է, որը տարբեր ձևով է ընկալվում:
Ես էլ սկզբին շատ էի զարմանում դրա մասին ցուցաբերված անտարբերությամբ Հայ Եկեղեցում: Հայ Եկեղեցում մտնելուց առաջ ցանկացել եմ բոլոր քրիստոնյաների հետ ծանոթանալ, նրանց դավանանքի հետ ծանոթանալ, գնացի ու հանդիպեցի, նրանց մատուցած պատարագների սուրբ կամ «նվազ սուրբ» Հաղորդությանը հաղորդվեցի...Հետաքրքրասիրությանս սահման չկար, շատ երիտասարդական տարիներիս էլ գնացել էի մինչև ոչ-քրիստոնեական «շարժումներ»-աղանդներ՝ արևելյան միստիկներ:
Ի՞նչ ասեմ, որ երկար չլինի... Միայն այն, որ մի պահապան հրեշտակ ներքնապես իմ աչքերն է միշտ բացել, ու հրաշքի հզորությամբ էլ վերջապես համոզվեցի, որ իմ լավագույն պարտադրանքը՝ Հայ Եկեղեցու ճանաչելն է: Սեփական ժառանգության վերաբերյալ խոր ճանաչումով է միայն, որ կկարողանանք հաղորդակից լինել նույն ժառանգությունը ընդունող քրիստոնյաների հետ:
Իսկ եթե քրիստոնյան չի ընդունում Սուրբ Հայրերի ուղղափառ վարդապետությունը, պարտադիր եմ միմիայն նրանց այս սուրբ վարդապետությունը ճանաչեցնելու:
Արցախ եմ եկել, ու կարծես աշխարհից կտրված՝ գիշեր ու ցերեկ մտածում եմ Սուրբ Հայրերի ուղղափառ վարդապետության մասին:
Արցախում - Հայաստանում - են մեր քահանաները այդ մեզ իբրև ամենեն անհրաժեշտ հացի ներկայացնում: Եվ բոլորովին ճիշտ են:
Հայ Եկեղեցու հիմքը հենց այս ուղղափառ դավանանքն է: Նրանով է սնվում, Հայ Եկեղեցին հավատարիմ է մնացել այս սուրբ ժառանգությանը: Խորանալով Հայ Եկեղեցու դավանանքի մեջ հույս ունեմ հասնել ճշմարտությանը, որին ծարավ են բոլոր քրիստոնյաները:
Միայն ասեմ, որ Ֆրանսիայի արևմտյան ուղղափառներն էլ այս ճիգերն են անում. թարգմանվում է «Ֆիլոկալին», առաջին Հայրերի, անապատականների գրվածքներն որ կայծակի արագությամբ սփռվում են՝ Ուղղափառ Եկեղեցու գաղթականների զավակների միջավայրերում, որ ֆրանսախոս է դարձած ու ի վիճաքի չէ իրենց հայրերի լեզվով ճանաչել այն, և կաթոլիկե միջավայրերում, ուր հափշտակվում է երիտասարդների կողմից:
Հանդիպումը, իմ համեստ կարծիքով, կկայանա միմիայն մոռացված Սուրբ Հայրերի սուրբ, ուղղափառ և անաղարտ վարդապետության շուրջ:
Աղոթենք, որպեսզի բողոքականներն էլ սկսեն կարդալ նրանց, հիանալ ու դարձի գալ:
Ամփոփելով իմ կարծիքը՝ էկումենիզմի համար աշխատելը նշանակում է մոտենալ ոչ թէ տարբեր եկեղեցիներին, այլ՝ Սուրբ Հայրերին, Սուրբ Վարդապետներին, հավատի արաղարտ աղբյուրին ու ջանք թափել որպեսզի ըմբռնենք նրանց ուղղափառ վարդապետությունը: Եթե աղոթում եմ, ու ջանում եմ ամենօրյա կյանքում նրանց թողած ժառանգությամբ ապրել, նրանց ժառանգությունը անժառանգ չթողնել, շատ ավելի ազդու աշխատանք կատարած կլինեմ իսկական էկումենիզմի համար, ու հաղորդակից կլինեմ նույն համոզումներ ունեցող բոլոր քրիստոնյաների հետ:
Իսկ ի՞նչ, եթե հանդգնեմ ասել, որ Հայ Եկեղեցու առաջին պարտադրանքը... Հայ Եկեղեցու ուղղափառ դավանանքը աշխարհին ներկայացնելն է:
Ի՞նչ էք մտածում:
|
