Ռեման

[Samvel]

Ներողություն, իհարկե, մեջ ընկնելուս համար:
Ճիշտն ասած, ես գաղափար չունեմ, թե ինչ ասել է "Ռեման": Բայց այստեղ մի երկու հարցեր շոշափվեցին, որոնք, անկախ "Ռեմանի", կարիք ունեն պարզաբանման:

Նախ,Լիլիթի ասածը.

դուք Ռեմա անվանումն եք կոչում տարօրինակ անվանում?
Թանկագինս, Ռեմա եբրայերեն նշանակում է կենդանի խոսք: Խնդրում եմ նման հարցերում ավելի գրագետ մոտեցեք, շնորհակալություն:

Լիլիթ ջան, եթե այդ բառը հայերեն կլինի "Կենդանի խոսք", միգուցե ավելի ճիշտ կլիներ հենց այդպես էլ անվանել - "Կենդանի խոսք" - և ոչ թե "Ռեմա"? Համոզված եմ, որ այդ դեպքում այդ հարցի մասին վեճերն ավելի քիչ կլինեին...
Պատկերացրեք, որ Սանկտ Պետերբուրգում զբոսնելիս, Ռուսական արվեստի թանգարանի վրա կարդում եք ոչ թե "Русский музей", այլ - "Русский тангаран (թանգարան)": Միթե Ձեր համար տարօրինակ չէր լինի դա? Եթե այո, ուրեմն, համեմատեք "Ռեմա" անվանման հետ Հայաստանում... Միթե նույն բանը չէ?

[Samvel]

Եվ երկրորդը:

"Մալաչին" ասում է.

Հարգելի Տաթեվ քահանա,
թեեվ ≪Ռեմա≫ բառը հունարեն է, սակայն ամենեվին էլ խորթ չէ, քանի որ այն օգտագործված է սուրբ Աստվածաշնչում: Ի դեպ հենց ≪եկեղեցի, կաթողիկոս≫ եվ նման այլ բառեր նույնպես հունարենից են վերցվել եվ բնավ էլ օտար չեն համարվում մեզ` հայերիս: Թե՞ մենք երկակի ստանդարտներ ունենք, մի դեպքում աստվածաշնչյան հունարեն բառը օտար է, իսկ մյուս դեպքում ≪հայկական≫: Դուք ճշմարտությա՞ն հետեվորդ եք Ձեզ համարում թե նախապաշարության:

Հարգելի "Մալաչի": Հասկանում եմ, Դուք ի նկատի ունեք "էկկլեսիա" բառը: Ներող եղեք, խնդրում եմ, բայց ես դա ուղղակի թյուրիմացություն եմ համարում ու չեմ կարողանում հասկանալ, թե ինչու մենք մեր սեփականը թողնում - ընկնում ենք ուրիշների հասկացողությունների հետևից: Առավել ևս, ինչու առաանց պատճառի վիրավորել հարգարժան Տեր Տաթևին:
Դեռ մանկական տարիներից հիշում եմ այս շատ գեղեցիկ պատմությունը:
Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչին հայտնվում է Հիսուս Քրիստոս երազի մեջ և ասում է նրան. "Գտիր այս տեղը, որտեղ որ ես իջա քեզ համար և կառուցիր տունն իմ այստեղ": Սուրբ Գրիգոր Նարեկացին ամբողջ Հայաստանով մեկ փնտրում և վերջիվերջո գտնում է այդ տեղը, որտեղ որ կառուցվում է այդ տունն Աստծո: Երևի կարիք չկա Ձեզ հիշեցնել, որ տեղն այդպես էլ անվանվեց - Էջմիածին, այսինքն - Էջ Միածին, այսինքն - իջավ Միածինը: Շատ հասարակ և գեղեցիկ, լրիվ հայերեն մի բառակազմություն, որն ամբողջությամբ բացատրում է իր իմաստը:

Նույնպիսի  հասարակ և գեղեցիկ, լրիվ հայերեն մի բառակազմություն էլ "եկեղեցի" բառն է, որ նշանակում է. եկ և եղիցիր, այսինքն - եկ և ապրիր այստեղ, քո տանը:
Ես, իհարկե, ոչ մի փաստական ապացույց չունեմ իմ այս պնդումը հաստատելու համար. նորից եմ կրկնում, սա գալիս է իմ մանկական հիշողություններից: Սրա ճշմարիտ կամ սխալ լինելու մասին կարող են մեր հոգևոր հայրերն ասել: Դուք, իհարկե, կարող եք Ձեր կարծիքների մեջ մնալ Ձեր հունարեն տարբերակին: Բայց ինձ, ոչ հոգևոր անձիս, ուղղակի ՀԱՅ քրիստոնիայիս,շատ ավելի շոյում է այն միտքը, որ դա շատ գեղեցիկ, հասարակ և ճշմարիտ հայերեն բառ է. "ԵԿ - ԵՂԻՑԻՐ:

Նույնը կարելի է ասել նաև Ձեր հիշարկած հաջորդ բառի - կաթողիկոսի մասին էլ:
Նորից վերադառնալով մեր պատմությանը Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի մասին, պետք է հիշենք, որ, ավարտելով եկեղեցու շինարարությունը, առաջին ծիսակատարության համար նա եփեց առաջին մեռոնը: և դրանից հետո, ամեն անգամ, նոր մեռոն եփելիս, վերցնում են մեկ կաթիլ այն առաջին մեռոնից և կաթեցնում նորի մեջ: Եվ կա մի անձ միայն, որ իրավունք ունի անել այդ սուրբ գործը, և նա հենց այդպես էլ անվանվում է. "Նա, ով կաթեցնում է մեռոնը, մեռոն կաթեցնողը, կաթողը - ԿԱԹՈՂԻԿՈՍ": 

[malachi]

Հարգարժան Սամել նախ շնորհակալություն արձագանքիդ համար: Իրապես ուրախ եմ, որ անկեղծ եվ անկողմնակալ ես ուզում լինել: Ես որեվէ ձեվով չեմ կամեցել վիրավորել որեվէ մեկին մանավանդ Հայր Տաթեվին, որի սուրբ ծառայության հանդեպ անկեղծ հարգանք եվ ակնածանք ունեմ: Ողջունելի է, որ հունական ծագումով վերոհիշյալ բառերը իրենց հայկական իմաստն են ստացել, հայեցի են դարձել, սակայն դա չի փոխում նրանց ծագումը, թեեվ հունարենից եվ այլ լեզուներից մենք շատ փոխառություններ ունենք: Խնդիրը մեր ստանդարտների, կներեք, չափորոշիչների երկակիության մասին է: Մենք յուրաքանչյուր շաբաթ օգտագործում ենք ≪կիրակի≫ բառը, բայց վատ չենք զգում, որ այն օտար է, միթե մեր ≪մեկշաբթին≫ ավելի գեղեցիկ չէ՞: Հիմա եթե ≪Ռեմա≫ հունարենում նշանակում է ասված, հայտնված խոսք, եվ այդ համայնքի անդամները ցանկացել են ունենալ այդ անունը, որպեսզի բոլոր քրիստոնյաների համար արտահայտեն իրենց համայնքի առաջնայնություններց մեկը` այն է Աստծո մեզ հայտնված կենդանի խոսքը, միթե՞ որեվէ մեկը իրավունք ունի դրա համար նրանց դատելու: Մի՞թե կարելի է առանց ճանաչելու քրիստոնեական համայնքներին պիտակավորել ≪աղանդավոր≫ վիրավորական ածականով: Միթե մե՞ղք է Ավետարանական հավատքի եկեղեցի հաճախելը: Դուք մտածեք բազմաթիվ անաստված, մահմեդականությունը ընդունած, նյու˗էյջիստներ, մորմոններ, եհովայի վկաներ եվ այլ չփրկված ու մոլորված հայորդիների մասին: Նրանց մասին, ովքեր կազինոներում, ստրիպ բառերում եվ նման այլ տեղերում են վատնում իրենց կյանքը: Մի՞թե ≪մահ աղանդավորներին≫ կարգախոսը, որը երթերի եվ թռուցիկների միջոցով սերմանում է ատելություն հայորդիների միջեվ ավելի մեծ մեղք չէ: Եվ կամ միթե՞ ≪միայն մենք ենք ճիշտը≫ կամ ≪մենք միայն ճիշտ ենք≫ մտածելակերպը հպարտություն չէ արդյոք, իսկ ≪Աստված հակառակ է հպարտներին≫:
Շնորհակալություն:

Հ.Գ. Իմ ծածկանունը Մաղաքիա է:

[hovars]

Վահան ես շատ ցավում եմ, որ ձեր պատկերացմամբ նրանք  ովքեր գլխաշոր չեն կրում ուրեմն աղանդ են։ եվ շատ զարմանալի է, որ մեջբերված խոսքերում ձեզ դուր եկավ ոչ թե այն, ոը նրանք Հիսուս Քրիստոսին որպես Տեր և Փրկիչ են դավանում, այլ այն վոր պատասխանողի պատկերացմամբ աղանդ չէ։ երբ հաջորդ անգամ որևէ մեկին աղանդ անվանելուց կլինեք, մի պահ մտածեք, որ այդ մարդը ամեն օր աղոթում է Աստծուն` դավանելով Հիսուս Քրիստոսին որպես Տեր և Փրկիչ։ Հիսուսն ասեց._ «ինչ որ ձեզ անեն ինձ են անում» իսկ Հակոբոսը գրում է, որ ամեն խոսքի համար պատասխան ենք տալու Աստծուն։ իսկ եթե դրանից հետո այնուամենայնիվ կվորոշեք պիտակավորել որպես աղանդ...ընտրությունը ձերն է։

Հարգելի Տիգրան, հիշեցնեմ, որ մեղքի սկիզբը անհնազանդությունն էր, գլխաշորը գուցէ չնչին բան է բայց անհնազանդության սերմ է (կարծում եմ միտքս հասկանում ես), «... Ոչ բոլորն են որ ինձ Տեր Տեր են ասում, պիտի մտնեն Երկնքի Արքայություն ...» կարծում եմ սա էլ կհասկանաս: Վտանգավոր աղանդը նա է , որ Քրիստոսի անվան տակ է գործում, իսկ այդպիսի աղանդներ շատ կան՝ 22500 ից ավելի է(միայն քրիստոնեական):
Այնպես որ մտածիր?.?.?.