Որքան ես հիշում եմ, ըստ Հայրերի վարդապետության, հրեաների միակ ուզած հրաշքը` իրենց հզորացումն էր, հռոմի և մյուս թշնամիների անկումը: Այդ նյոութական ակնկալիքի պատճառով էլ նրանք, Քրիստոսին Չընդունեցին և նորանոր հրաշքներ էին պահանջում: Եվ նրանք չէին ընկալում, թե ինչու Փրկիչը իրենց չի ազատագրում իրենց թշնամու ձեռքից և ավելին, իրենց խրատում Է:
Ինչ վերաբերում է քրիստոնյաներին, կարծում եմ ամեն ինչ, ամեն վայրկյան հրաշք է`մեր շունչը, սրտի զարկը, ծնունդը , մահը և վերջապես , նորից կրկնեմ`
հարությունը:
Բնականաբար ով սկսում է հետաքրքրվել հոգևորով , ամեն բանի , մանկան պես , կարող է հավատալ
և սնահվատությունն էլ կարող է հավատք համարել:
Իհարկե, երբևէ չարժե դատել մադկանց
, ամենքը կարող են սայթաքել, բայց կանգնել ու շարունակել իրենց ճանապարհը`
առավել ևս կարող են:Դատելի է երևութը, ոչ թե մարդիկ: Պարզապես ճիշտ է զտել հավատքը սնահավատությունից:
