Մարո ջան, կարծում եմ բանավիճելու ժամանակ շատ կարևոր է միմյանց փորձել հասկանալը, այլապես եթե պարզապես վիճենք, ապա կարելի է անվերջ վիճել, և եթե մեկը ցանկանա իր նույնիսկ սխալ ընկալումները համոզել, ապա հազար ու մի տարբերակ կա այդ անելու:
Հետո քեզ թվում է եկեղեցին չի՞ ցանկանում իր զավակին պահել: Ներողություն, բայց սա պարզապես ամբաստանություն է: Եկեղեցին իր ամենից նվիրական զգացումներն է նվիրում իր զավակներին: Եվ եթե մի քանի անձեր կան /և բնական է, որ լինեն/, որ կարող են պղտորեն աստվածային շնորհի ներկայության զգացումը ոմանց մոտ, ապա դա չի նշանակում, որ Եկեղեցին է այդպես, և չի կարելի ճղճիմացնել ու ամբաստանել ողջ Եկեղեցուն: Հետո ախր Եկեղեցու գլուխն Ինքը Քրիստոսն է և Նա գործում է նաև իր մեղավոր զավակների միջոցով:
Իսկ ինչո՞ւ է քեզ թվում, որ Եկեղեցու բարձրաստիճան հոգևորականները մտահոգված չեն լեզվի հարցով: Եվ որպեսզի չզարմանաս այդ տատիկների վրա, ապա պետք է տեսնես, թե ինչպես են այդ տատիկները Սբ. Գր. Տաթևացի կարդում գրաբարով, մինչդեռ ոմանք նույնիսկ դժվարանում են արևելահայերեն գրել:
Միլանում մի ընտանիքի հետ ծանոթացա, որտեղ ընտանիքի հայրը լինելով իտալացի, ինձ հետ հավասար խոսում էր հայերեն: Եվ այդ մարդը ո'չ գիտնական էր և ո'չ էլ ինչ-որ այլ բան, պարզապես կինը հայ էր: Եվ ավելացնեմ, որ բոլոր իտալացիները դպրոցում լատիներեն են սովորում, իսկ մենք մեր մայրենին լավ չգիտենք, հետո մեղադրում ենք ուրիշներին:
Եվ հետո պետք չէ ուլտիմատումներ ներկայացնել: Մտածեք, թե ո?ւմ եք վնասում եկեղեցի և պատարագի չգնալով:
А давайте посмотрим. Имеется ли у нашей церкви официальный сайт?
. Боже, но лусамут это работа индивидуальных людей!! Прекрасного человека, отца Лукаса и других людей!! И не надо плоды ваших работ навешивать на всю церковь. Поймите, такие как вы...их мало!!! Не зря, я когда-то шутя спросила Вас, не эльф ли Вы?
Մայր Աթոռի էջը պատրաստվում է և լինելու է ամենից գեղեցիկը եղածների մեջ, ես տեսել եմ:
Եթե մեկ-երկու հոգու պատճառով մեղադրում եք բոլորին, ապա ստիպված ենք լինում նշել մեկ երկու օրինակը: Չէ որ հայր Ղուկասն էլ Հայ Եկեղեցու հոգևորական է:
Մարիամ ջան, այս քանի օր է արդեն Հայաստանում եմ և տեսնում եմ, թե ինչ մեծ մասշտաբների քարոզչություն է իրականացնում Հայ Եկեղեցին, բայց պրոբլեմներ կան: Օրինակ այդ քարոզչությունը սփռվում է ամենքին և ոչ մեկին, կարելի է ասել կազմակերպված չէ, որ այն կաթիլ առ կաթիլ հասնի ամեն մեկին, Եկեղեցականները եհովայի վկաների պես տնետուն չեն ընկնում և այլն, բայց սրանք կազմակերպչական հարցեր են, որ ժամանակի ընթացքում կկարգավորվեն, հատկապես երբ հստակորեն ձևավորվեն ծուխերը: Խոսվում է նաև լեզվի մասին, շատ հարցերի մասին: Եկեղեցին առայժմ ի վիճակի չէ բոլոր հարցերին անդրադառնալ, բայց ես մեծ ոգևորություն ապրեցի այստեղ և լավատես եմ:
Ես օրինակ տեսնում եմ, որ երեք տարի առաջվա եկեղեցին այսօր ավելի է տարածվել, ավելի ընդհանրական դարձել, և բնական է պրոբլեմներ կան, բայց այդ պրոբլեմները մեզ կօգնեն ավելի զորանալու և ուժեղանալու:
Եկեղեցին մենք ենք և կենդանի ենք Քրիստոսով, մեր աղոթքներով, մեր թերի նախանձախնդրությամբ: Եվ քանի դեռ մեր հույսը Քրիստոսն է, լավատեսությունը մեզանից չի հեռանա:
